FAQ

Pytanie:
Posiadam samochód o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 t oraz przyczepę lekką o dmc 750 kg. Pojazd wraz z przyczepą przeznaczony jest do przewozów niezarobkowych dla mojej firmy. Czy poruszając się po drogach takim zestawem muszę posiadać tachograf ?

Tak, trzeba w tym pojedzie zainstalować tachograf, gdyż prowadząc przewóz drogowy w tym wypadku samochodem ciężarowym o dmc 3,5 t z przyczepą o dmc 750 kg, czyli zespołem pojazdów, dopuszczalna ich masa całkowita w sumie przekracza 3,5 tony. Wynika to z rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Ponadto kierowca będzie musiał rejestrować swój czas pracy i stosować się do przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, przerw i okresów odpoczynku określonych w rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. oraz do innych przepisów np. dotyczących wystawienia zaświadczenia, w których dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia, zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców. Zwolnione z powyższych obowiązków zostały jedynie przewozy drogowe wykonywane pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony, używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy a chodzi tu wyłącznie o przewozy niehandlowe, czyli prywatne, nie związane z jakąkolwiek działalnością zarobkową, czy w celu uzyskania zarobku.

Pytanie:
Jadę w trasę na dłuższy okres czasu np. 2-3 tygodnie, jak powinienem wykorzystać pauzę tygodniową, czy mogę cały czas odpoczywać w pojedzie ?
Zgodnie z art. 8 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r., jeżeli kierowca dokona takiego wyboru, dzienne okresy odpoczynku i skrócone tygodniowe okresy odpoczynku poza bazą można wykorzystywać w pojeździe, o ile posiada on odpowiednie miejsce do spania dla każdego kierowcy i pojazd znajduje się na postoju.Przepis ten zezwala kierowcy na wykorzystanie w pojeździe wyłącznie odpoczynku dobowego oraz skróconego odpoczynku tygodniowego. Odebranie regularnego tygodniowego odpoczynku w pojeździe wyposażonym w miejsce do spania nie jest dopuszczalne. Zasadą jest, że kierowca winien odbierać przedmiotowy odpoczynek w bazie, w miejscu zamieszkania lub innym miejscu przeznaczonym do odpoczynku (np. motel, hotel). Naruszenie tego wymogu skutkować może zakwalifikowaniem takiej sytuacji przez organ kontrolny, jako wykorzystanie skróconego odpoczynku tygodniowego, co możliwe jest tylko jeden raz w okresie dwóch tygodni.

Pytanie:
Co to jest kwalifikacja wstępna i kogo dotyczy ?
Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta miedzy innymi uzyskała kwalifikację wstępną.Kwalifikacja wstępna, jest obowiązkowym szkoleniem, które obejmuje tylko najmłodszych (stażem) kierowców, gdyż dotyczy osób posiadających prawo jazdy:
1) kategorii D1, D1+E, D lub D+E, wydane po dniu 10 września 2008 r.
2) kategorii C1, C1+E, C, C+E, wydane po dniu 10 września 2009 r.
Pozostałych (doświadczonych) kierowców obowiązują szkolenia na przewóz osób i rzeczy, w przypadku kat. C zostało jeszcze trochę czasu, jeżeli ktoś chce zdobyć uprawnienia i nie przechodzić kwalifikacji wstępnej ma czas do 10 września b.r.Zgodnie z § 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szkolenia kierowców wykonujących przewóz drogowy z dnia 2 lipca 2008 r. szkolenie w ramach kwalifikacji wstępnej obejmuje 280 godzin zajęć i zawiera w części podstawowej 195 godzin zajęć teoretycznych a w części specjalistycznej: 65 godzin zajęć teoretycznych, 16 godzin zajęć praktycznych w ruchu drogowym oraz 4 godziny zajęć praktycznych z jazdy w warunkach specjalnych. Po uzyskaniu kwalifikacji wstępnej, kierowca otrzymuje „świadectwo kwalifikacji zawodowej” (nie mylić z poprzednio funkcjonującym świadectwem kwalifikacji), co jest podstawą do uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy. Wpis taki dokonywany jest tylko i wyłącznie poprzez jego wymianę. Powyższe przepisy wprowadzają takie same wymagania dla kierowców z krajów Unii Europejskiej.

Pytanie:
Co to jest szkolenie okresowe i kogo dotyczy ?
Zgodnie z art. 39a ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta miedzy innymi ukończyła szkolenie okresowe. Szkolenie okresowe dotyczy wszystkich kierowców a termin jego ukończenia, po raz pierwszy i uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy, uzależniony jest od daty wydania prawa jazdy określonej kategorii:

Szkolenie okresowe i uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy przy przewozie rzeczy

Szkolenie okresowe i uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy przy przewozie osób

Szkolenie okresowe obejmuje 35 godzin zajęć teoretycznych i prowadzone jest w formie kursu okresowego, raz na 5 lat lub w formie cyklu zajęć rozłożonych w okresie 5 lat, realizowane jest odpowiednio dla prawa jazdy kategorii: C, C+E, C1 i C1+E lub D, D+E, D1 i D1+E. Po ukończeniu szkolenia okresowego, kierowca otrzymuje „świadectwo kwalifikacji zawodowej” (nie mylić z poprzednio funkcjonującym świadectwem kwalifikacji), co jest podstawą do uzyskania wymaganego wpisu do prawa jazdy. Wpis taki dokonywany jest tylko i wyłącznie poprzez jego wymianę.

Pytanie:
Co się ostatnio zmieniło i jak wyglądają przepisy dotyczące wykupienia winiety w szczególności dla autobusów.
Na podstawie art. 3 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw z dniem 24 grudnia 2008 r. został zmieniony art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, który obecnie zwalnia podmioty wykonujące na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przewóz drogowy z obowiązku uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych, pojazdami samochodowymi o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 12 ton. W związku z powyższym nastąpiło wyłączenie przedmiotowe stosowania ustawy oparte na rodzaju pojazdu, którym dokonywany jest przewóz. Wiążącą informacją jest zapis w dowodzie rejestracyjnym danego pojazdu (autobusu lub samochodu ciężarowego) i jeżeli dopuszczalna masa całkowita jest niższa niż 12 ton, to nie powstaje obowiązek uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych. Należy jednak zauważyć, iż wyłączenie to nie zwalnia z obowiązku uiszczania opłat za przejazd autostradą, o których mowa w przepisach o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym.

Pytanie:
Jak wygląda sprawa przerwania pauzy (odpoczynku) w przypadku konieczności np. przestawienia samochodu ?
Zasadniczo w trakcie dziennego lub tygodniowego odpoczynku kierowca powinien mieć możliwość swobodnego dysponowania swoim czasem i nie powinien mieć obowiązku pozostawania w zasięgu swojego pojazdu. W zasadzie przerwanie dziennego lub tygodniowego odpoczynku bądź przerwy stanowi naruszenie przepisów (chyba, że ma zastosowanie "przypadek promu lub pociągu" (art. 9 ust. 1 rozporządzenia 561/2006). Jednak na terenie terminalu, parkingu lub w strefie przygranicznej może zdarzyć się nagła nieprzewidziana sytuacja lub nagła potrzeba wymagające przestawienia pojazdu.
Na terenie terminalu, jeżeli przestawienie pojazdu jest nieuniknione ze względu na nadzwyczajne okoliczności, kierowca może przerwać swój odpoczynek jedynie na polecenie właściwego organu lub pracownika terminalu, upoważnionych do wydawania poleceń dotyczących przestawienia pojazdu. W pozostałych miejscach (np. na parkingu, na przejściach granicznych i w razie nagłej potrzeby), jeśli występują obiektywne nagłe przyczyny, w związku z którymi pojazd musi zostać przestawiony lub jeśli policja lub inna władza (np.: strażak, organy administracji drogowej, celnik, itp.) wydadzą polecenie przestawienia pojazdu, to kierowca ani tym bardziej przedsiębiorca, nie powinni podlegać karze. Badane jest jednak później, czy w tym konkretnym przypadku rzeczywiście wystąpiły przesłanki uniemożliwiające prawidłowy – nieprzerwany wypoczynek kierowcy. Należy jednak podkreślić, że każdy przypadek przerwania odpoczynku lub przerwy musi zostać ręcznie zarejestrowany przez kierowcę oraz w razie możliwości, potwierdzony przez właściwy organ, który wydał kierowcy polecenie przestawienia pojazdu.

Pytanie:
Zamierzam podjąć działalność gospodarczą, gdzie samochód (ciężarowy pow. 3,5 tony) byłby wykorzystywany do przewozów niezarobkowych. Czy poruszając się po drogach muszę posiadać zaświadczenie o transporcie na potrzeby własne ?
Tak, należy złożyć stosowny wniosek oraz uzyskać zaświadczenie o przewozach na potrzeby własne, bowiem zwolnienie z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym dotyczy przewozu drogowego wykonywanego pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony włącznie, wykonując transport drogowy rzeczy oraz niezarobkowy przewóz drogowy rzeczy. Przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Przez przewóz na potrzeby własne (niezarobkowy przewóz drogowy) należy rozumieć - każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
- pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
- przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
- w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
- nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;
Zaświadczenie na krajowy niezarobkowy przewóz drogowy oraz wypis lub wypisy z zaświadczenia wydaje właściwy dla siedziby przedsiębiorcy starosta na okres do 5 lat. W przypadku wykonywania przewozu na potrzeby własne istnieje również obowiązek przestrzegania postanowień rozporządzenia (WE) 561/2006 w zakresie czasu pracy kierowców oraz konieczność montażu, legalizacji oraz użytkowania tachografu.

Pytanie:
Jakie wymagania techniczne muszą być spełnione żeby Inspekcja mogła prawidłowo zmierzyć np. naciski osi lub masę pojazdu, czy miejsce do ważenia musi spełniać normy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe ?
Wymagania techniczne przy tego rodzaju czynnościach kontrolnych, to użycie wag, które muszą spełniać wymogi określone w rozporządzeniu Ministra Gospodarki w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi nieautomatyczne, oraz szczegółowego zakresu sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych z dnia 31 stycznia 2008 r. (Dz.U. Nr 26, poz. 152), posiadających legalizacje Urzędu Miar. Ponadto w celu zapewnienia maksymalnej dokładności wyników, Inspekcja Transportu Drogowego korzysta wyłącznie z miejsc wypoziomowanych, odpowiednio zbadanych i zatwierdzonych przez odpowiednie organy. Akt prawny podany w pytaniu dotyczy wag samochodowych do ważenia pojazdów w ruchu. Wagi te, jak i miejsca, w których mogą one się znajdować muszą odpowiadać innym bardzo surowym rygorom technicznym, gdyż cała procedura ważenia odbywa się bez zatrzymywania pojazdów. Tymczasem, gdy ważenia dokonuje się na nieautomatycznych wagach przenośnych do pomiarów statycznych, w trakcie takiego ważenia pojazd znajdujący się na wadze jest unieruchomiony.

Pytanie:
Jakie zmiany prawne zaszły przy wykonywaniu przewozu kabotażowego na terenie RP ?
Z dniem 30 kwietnia 2009 r. upłynął okres przejściowy dotyczący zakazu wykonywania na terytorium RP przewozów kabotażowych. Okres ten wynikał z traktatu o przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej (Traktat Akcesyjny). W dniu 1 maja 2009 r. w stosunku do Rzeczpospolitej Polskiej weszły w życie przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 3118/93 z dnia 25 października 1993 r. ustanawiające warunki wykonywania w Państwie Członkowskim usług krajowego transportu drogowego rzeczy przez przewoźników niemających siedziby w tym państwie. W chwili obecnej dokumentem uprawniającym do wykonywania przewozów kabotażowych na terytorium RP jest wspólnotowa licencja na międzynarodowy transport drogowy, a także zaświadczenie kierowcy określone w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 881/92 z dnia 26 marca 1992 r. w sprawie dostępu do rynku drogowych przewozów rzeczy we Wspólnocie, na lub z terytorium Państwa Członkowskiego lub w tranzycie przez jedno lub więcej Państw Członkowskich. Należy wskazać, że wykonywanie przewozów kabotażowych na terenie Polski spełniać musi przesłanki określone w art. 1 rozporządzania 3118/93 tj. przedsiębiorca nie może mieć siedziby lub oddziału na terenie Polski oraz usługi te wykonywane muszą być w sposób czasowy (tzn. nie mogą być wykonywane w sposób ciągły z zamiarem stałego ich świadczenia). Ponadto Komunikat Interpretujący Komisji w sprawie charakteru czasowego kabotażu drogowego w transporcie rzeczy, który został przyjęty, jako obowiązujący Komunikatem Ministra Infrastruktury z dnia 21 kwietnia 2009 r., we wnioskach końcowych stanowi, że:

W każdym przypadku, uznaje się za niedozwoloną w myśl rozporządzenia (EWG) nr 3118/93 działalność przewoźnika nieposiadającego siedziby w państwie przyjmującym, na terytorium tego państwa:

• będącą stałą, wykonywaną w sposób ciągły lub regularny; lub
• wykonywaną systematycznie i nie tylko w zależności od okoliczności; lub
• w wyniku, której pojazd przewoźnika nieposiadającego siedziby nigdy nie opuszcza terytorium państwa przyjmującego.

Pytanie:
Czy badania techniczne dopuszczające do poruszania się z prędkością 100 km/h autobus zarejestrowany w Polsce są honorowane w Niemczech?

Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, w zakres okręgowej stacji kontroli pojazdów wchodzi między innymi badanie techniczne, co do zgodności z warunkami technicznymi autobusu, którego dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h. W ramach tego upoważnienia wykonywane jest na podstawie § 3 ust. 1 pkt 12 lit a) i b) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, badanie okresowe i specjalistyczne.Jednocześnie Polska nie będąc stroną Porozumienia dotyczącego przyjęcia jednolitych warunków dla okresowych przeglądów technicznych dla pojazdów kołowych oraz wzajemnego uznawania takich przeglądów sporządzonego w Wiedniu dnia 13 listopada 1997r., nie uznaje badań technicznych pojazdów, przeprowadzonych na terytorium innego państwa. W 2008 roku także Unia Europejska podjęła ostateczną decyzję o nieprzystępowaniu do przedmiotowego Porozumienia. Biorąc jednak pod uwagę dokumenty honorowane na terytorium Republiki Federalnej Niemiec, to przedsiębiorcy prowadzący na terytorium Polski stacje kontroli pojazdów pod patronatem Dekry, wydają dla autobusów zarejestrowanych w Polsce, których dopuszczalna prędkość na autostradzie i drodze ekspresowej wynosi 100 km/h, zaświadczenia potwierdzające spełnienie wymagań technicznych obowiązujących na terenie Niemiec. Zaświadczenia takie są wydawane na podstawie obowiązujących w naszym kraju przepisów, a mimo to są uznawane w Niemczech, jako potwierdzenie możliwości poruszania się autobusu (zarejestrowanego w Polsce) z prędkością 100 km/h.

Pytanie:
Prowadzę przedsiębiorstwo zajmujące się odbiorem i wywozem nieczystości komunalnych z gospodarstw domowych i firm. Czy prowadząc tego typu działalność podlegam pod przepisy normujące czas pracy kierowców?

Państwa Członkowskie mogą wprowadzić na swoim terytorium pewne wyłączenia z obowiązku stosowania rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r , które mogą mieć zastosowanie zgodnie z art. 13 ust. 1 lit h) - do przewozów wykonywanych pojazdami używanymi w związku z odprowadzaniem ścieków, ochroną przeciwpowodziową, konserwacją urządzeń zaopatrujących w wodę, gaz i elektryczność, utrzymaniem i kontrolą dróg, zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych i ich wywozem, usługami telegraficznymi|i telefonicznymi, nadawaniem programów radiowych i telewizyjnych oraz wykrywaniem nadajników lub odbiorników radiowych lub telewizyjnych. Zwolnienie wskazane w w/w. artykule zostało wprowadzone do polskiego systemu prawa na mocy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.Analiza normy art. 13 ust. 1 lit. h) rozporządzenia 561/2006 wskazuje, że wyłączeniu w zakresie norm czasu pracy kierowcy (a w konsekwencji również z obowiązku montażu i użytkowania tachografu – na mocy ustawy krajowej) podlegają jedynie przewozy wykonywane pojazdami wykorzystywanymi w związku ze zbieraniem odpadów z gospodarstw domowych oraz ich wywozem. Natomiast poza zakresem wyłączenia pozostaje wykonywanie przewozów w zakresie zbierania odpadów od podmiotów innych niż gospodarstwa domowe. Wymienione wyłączenia nie dotyczą bezpośrednio danego przedsiębiorstwa w całości, ale mają charakter przedmiotowy tj. są uzależnione od rodzaju (przedmiotu) przewozu. Przedsiębiorca, który w zakresie swojej działalności wykonuje przewozy drogowe obejmujące usuwanie odpadów i nieczystości może w sposób równoległy posługiwać się zarówno pojazdami, które podlegają wyłączeniu, gdyż obsługują gospodarstwa domowe, a także pojazdami, które z tego wyłączenia nie korzystają z racji usuwania odpadów od innych podmiotów.

Pytanie:
Chciałbym przewieźć konstrukcję stalową. Pojazd razem z konstrukcją przekroczy dopuszczalne normy. Jakie zezwolenie powinienem uzyskać i kto je wydaje?

Jeżeli pojazd lub zespół pojazdów przekracza bez ładunku lub wraz z ładunkiem dopuszczalny nacisk osi przewidziany dla danej drogi albo którego wymiary lub masa przekraczają dopuszczalne normy jego poruszanie jest dozwolone tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zezwolenie na przejazd wydaje się:

1. na czas nieokreślony,
2. na czas określony w zezwoleniu,
3. na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie.

Zezwolenie na czas nieokreślony lub na czas określony w zezwoleniu wydaje starosta, a zezwolenie na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie wydaje Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad lub upoważniona przez niego państwowa lub samorządowa jednostka organizacyjna, po uzgodnieniu z właściwymi dla trasy przejazdu zarządami dróg, jeżeli istnieje możliwość wyznaczenia trasy przejazdu, w szczególności ze względu na stan techniczny drogi i innych obiektów budowlanych położonych w jej pobliżu. Wniosek o wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie oraz wniosek o wydanie zezwolenia na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach krajowych, w wyznaczonym czasie, powinny zawierać miedzy innymi, termin oraz dokładny adres miejsca rozpoczęcia i zakończenia przejazdu, a w przypadku gdy przejazd zaczyna się lub kończy poza granicami kraju nazwę przejścia granicznego, przez które będzie dokonywany przejazd.

Pytanie:
Prowadzę przedsiębiorstwo handlowe, w którym na potrzeby własne wykonuję przewozy samochodem ciężarowym poniżej 7,5 tony. Czy istnieje obowiązek montażu w nim tachografu?

Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - urządzenie rejestrujące (tachograf) jest instalowane i użytkowane w tych pojazdach zarejestrowanych w Państwie Członkowskim, które są wykorzystywane do przewozu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98. Zgodnie z postanowieniami rozporządzenia (WE) nr 561/2006, a w szczególności art. 3 lit. h spod obowiązywania przepisów w/w rozporządzenia w zakresie przewozu drogowego, wyłączone są przejazdy wykonywane pojazdami lub zespołami pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 7,5 tony używanymi do niehandlowego przewozu rzeczy. Pojęcie przewozu niehandlowego jest odmienne od definicji przewozu na potrzeby własne którym posługuje się polski ustawodawca w art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, gdzie mamy zdefiniowany niezarobkowy przewóz drogowy – (przewóz na potrzeby własne). Tymczasem przez przewóz o charakterze niehandlowym należy rozumieć przewóz niezwiązany z prowadzoną działalnością gospodarczą, zarówno w formie transportu drogowego jak i przewozu na potrzeby własne. Wobec takiego brzmienia przepisów w przypadku wykonywania przewozu na potrzeby własne (niezarobkowego przewozu drogowego rzeczy) w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym istnieje obowiązek przestrzegania postanowień rozporządzenia (WE) 561/2006 w zakresie czasu pracy kierowców oraz konieczność montażu, legalizacji oraz użytkowania tachografu.

Pytanie:
W najbliższym czasie planuje przewóz rzeczy z Niemiec. Posiadam samochód typu ,,bus” o tonażu 3,2 tony. Chciałbym wiedzieć w jakim zakresie zmieniły się przepisy niemieckie i jakich pojazdów one dotyczą?

Na podstawie informacji uzyskanych z Federalnego Urzędu ds. Transportu Towarów (BAG) oraz informacji umieszczonych na stronie internetowej Ambasady Rzeczypospolitej w Berlinie wynika, iż wszyscy przewoźnicy, niezależnie od narodowości, realizujący przewozy międzynarodowe rzeczy pojazdami samochodowymi lub zespołami pojazdów, o dmc od 2,8 t do 3,5 t włącznie, tranzytem przez terytorium Republiki Federalnej Niemiec podlegają pod regulacje niemieckie, w szczególności „Drugie rozporządzenie o zmianie przepisów dotyczących kierujących pojazdami", w którym obok zmiany przepisów ustawy o dopuszczeniu osób i pojazdów do ruchu drogowego zostały przede wszystkim uregulowane zmiany rozporządzenia dotyczącego kierujących pojazdami. Zmiany te mają przede wszystkim na celu dostosowanie dotychczasowych przepisów do rozporządzenia (WE) nr 561/2006 i obowiązują od 31 stycznia 2008 r. Najważniejszym skutkiem wejścia w życie powyższych przepisów jest to, że regulacje dotyczące czasu prowadzenia pojazdów, jak i okresu postoju, mają zastosowanie także do małych pojazdów do przewozu towarów (pojazdów mechanicznych o dopuszczalnej masie całkowitej od 2,8 t do 3,5 t włącznie) oraz do zawodowego przewozu osób na odcinku o długości do 50 km, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 561/2006. Wymagane jest więc posiadanie przez kierującego pojazdem podpisanych kart kontroli czasu pracy kierowcy za każdy dzień, z wyszczególnieniem daty, danych identyfikacyjnych pojazdu, miejsca rozpoczęcia i zakończenia podróży oraz przerw.

Pytanie:
Posiadam samochód ciężarowy, który wykorzystuję do przewozów na potrzeby własne. Czy mogę go oddać w użytkowanie innej osobie prowadzącej gospodarstwo rolne na podstawie zawartej umowy cywilnej?

Żaden z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie zakazuje, aby pojazd taki mógł zostać oddany w bezpłatne użytkowanie podmiotowi trzeciemu. Oddanie w użytkowanie dotyczyć jednak może tylko i wyłącznie pojazdu, a nie związanych z nim uprawnień przewozowych wydanych w trybie art. 33 ustawy o transporcie drogowym. Podejmując takie działanie należy jednak pamiętać, że planowany przewóz nie może być wykonywany na rzecz osoby trzeciej. Oznacza to, że w toku przewozu nie można posługiwać się zaświadczeniem o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne wydanym na właściciela pojazdu. Jednocześnie pojazd nie powinien być prowadzony przez kierowcę przez niego zatrudnionego. Zgodnie z posiadanym zaświadczeniem przewóz na potrzeby własne musi łącznie spełniać następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych;

Osoba, która weźmie w użyczenie pojazd i prowadzi jednocześnie działalność rolniczą, będzie zwolniona z obowiązku uzyskania zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, gdyż zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt. 2 ustawy o transporcie drogowym obowiązek uzyskania zaświadczenia, o którym mowa w ust. 1, nie dotyczy przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty, niebędące przedsiębiorcami, o których mowa w art. 3 ust. 2 pkt 3, z tym że w przypadku działalności wytwórczej w rolnictwie dotyczącej upraw rolnych oraz chowu i hodowli zwierząt, ogrodnictwa, warzywnictwa, leśnictwa i rybactwa śródlądowego obowiązek uzyskania zaświadczenia nie dotyczy rolnika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników.

Pytanie:
Prowadzę przedsiębiorstwo w którym ze względu na proces produkcyjny jest wprowadzona praca w ruchu ciągłym. Czy będę podlegał pod wyłączenie z zakazu ruchu niektórych pojazdów, wykonując przewozy na potrzeby własne związane z działalnością zakładu?

Pojecie ,,pracy w ruchu ciągłym” zostało zdefiniowane w art. 138 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy w odniesieniu do systemu czasu pracy, jaki może mieć zastosowanie w zakładzie. Przewóz wykonywany zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 3 lit.j rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie okresowych ograniczeń oraz zakazu ruchu niektórych rodzajów pojazdów na drogach, będzie więc podlegał wyłączeniu. Praktyka wykazuje, iż przedsiębiorcy z własnej inicjatywy podczas kontroli przedkładali zaświadczenia o wykonywaniu przejazdu podlegającemu w/w wyłączeniu. Należy nadmienić, iż w toku czynności kontrolnych uregulowanych przepisami kodeksu postępowania administracyjnego oraz rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie warunków i trybu wykonywania kontroli w zakresie przewozu drogowego inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego mogą podejmować wszelkie działania zmierzające do wyjaśnienia stwierdzonego, w trakcie kontroli, stanu faktycznego w tym również kwestii o charakterze ocennym. Na marginesie należy wskazać, że zgodnie z art. 87 ustawy o transporcie drogowym brak jest określonego, specjalnego dokumentu poświadczającego fakt wykonywania przewozów w związku z utrzymaniem ciągłości cyklu produkcyjnego lub świadczenia usług przedsiębiorstwa ,,pracującego w ruchu ciągłym”, w związku z powyższym należy przygotować wszelkie dokumenty wskazujące na ten rodzaj wyłączenia ze stosowania przepisów.

Pytanie:
Czy chcąc zatrudnić pracownika na stanowisko kierowcy mogę wymagać od niego przedstawienia zaświadczenia o niekaralności ?

Na stanowisku kierowcy zgodnie z art. 39a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym może zostać zatrudniona przez przedsiębiorcę osoba, która ma ukończone 21 lat, posiada odpowiednie uprawnienia do kierowania pojazdami, nie ma przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania zawodu kierowcy, uzyskała kwalifikację wstępną lub ukończyła szkolenie okresowe. Należy jednak zauważyć, że pracodawca na mocy przepisów prawa pracy, z pewnymi wyjątkami, posiada swobodę w doborze pracowników. Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej przepisy pracodawca zatrudniając kierowcę i powierzając mu do kierowania i pod nadzór pojazd (często znacznej wartości), może przykładowo wprowadzić dodatkowe wymagania dla osób, które będą jego pracownikami. Jedynie w przypadku, gdy przedsiębiorca stara się o udzielenie licencji (art. 5 ust. 3 pkt.4 ustawy o transporcie drogowym) wprowadzony został wymóg niekaralności przedsiębiorcy wykonującego osobiście przewóz i jak i zatrudnionych przez niego kierowców. Dotyczy on prawomocnych wyroków sądu za przestępstwa popełnione umyślnie przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, mieniu, wiarygodności dokumentów lub środowisku. W związku z powyższym w przypadku zatrudnienia kierowcy u przedsiębiorcy, który posiada licencję a co za tym idzie prowadzi działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób lub rzeczy, przedstawienie zaświadczenia o niekaralności będzie jak najbardziej konieczne, gdyż jest to jednym z warunków wykonywania działalności w zakresie transportu drogowego.